Kunst als spiegel van de ziel

Wanneer er een steen voor mij ligt, is dat als een onbeschreven blad van de natuur. Wanneer mijn handen de steen aanraken, ontwaakt er iets in mijn ziel, en zij begint te zingen. Eerst
fluisterend, maar steeds luider klinkt de melodie die mijn handen laat dansen, en in dat moment ben ik één geheel met iets groters dan ikzelf.

Uit het albast verschijnt een figuur, gevormd door de aanrakingen van mijn beitel. Haar transparantie onthult een innerlijk licht, zo puur en helder dat het lijkt alsof zij uit een andere wereld stamt, een wereld waar tijd en ruimte geen grenzen kennen. Elke slag, elke veeg, brengt haar meer tot leven, alsof zij altijd al in de steen aanwezig was, wachtend om bevrijd te worden.

De steen is niet langer meer een steen, maar is geworden tot een Engel, gehuld in het zuivere albast, als een spiegel van onze ziel. Ze herinnert ons eraan dat perfectie niet in zuiverheid ligt, maar in het omarmen van al onze facetten. Haar onvolkomenheden maken haar niet minder hemels, maar juist meer echt, meer verbonden met de wereld waarin wij leven. Deze Engel is niet geheel wit. Haar onvolmaaktheden, haar schaduwen, maken haar menselijker,
tastbaarder. In ons allemaal schuilt zowel licht als duisternis, het heldere wit van hoop en het diepe zwart van verdriet. En toch, mag dit alles bestaan. Het is de complexiteit van onze ziel, de dualiteit die ons menselijk maakt, die ons echt laat zijn.

Materiaal: Albast granieten sokkel
Afmetingen: 80 x 35 x 20 cm
Prijs: Op aanvraag