Over beeld Bloemen

Kijkend naar de serie va drie sculpturen, na het lezen van Marianne Willemsons gedicht uit haar boek Return to Love overvalt mij opnieuw een gevoel van blijheid. Over de rijkdom die de beeldende kunst in zich bergt en wil delen met iedereen die daarvoor open staat. Religie, mythologie, muziek, filosofie en literatuur zijn tot op de dag van vandaag niet opdrogende inspiratiebronnen voor kunstenaars. Voor Marion waren de woorden van de dichteres: Er is niets verlicht aan je klein te maken opdat andere mensen zich bij niet onzeker zullen voelen… Wij zijn geboren om de glorie Gods die in ons is te openbaren. En als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen toestemming hetzelfde te doen. Om dat te bereiken is het belangrijk capaciteiten en talenten voluit te benutten. Op zoek te gaan naar de verborgen schatten in onszelf. Het maakt tot een rijk mens. De sculpturen moedigen daartoe aan: Doe het! De gebruikte materialen verlenen het geheel een opmerkelijke lichtheid. Albast is een marmerachtige steensoort, melkachtig wit met transparante aderen. Wanneer de steen gepolijst is werkt het licht er heel mooi op. Het verleent Marion’s werken de puurheid van een pasgeboren baby. De belofte dat alles mogelijk is als je lef hebt. In het eerst beeld is de abstracte torso omwikkeld met een rvs-draad. Dat snoer doet me denken aan waar je wieg heeft gestaan. Wat je van huis uit meekrijgt. Bepalen die heersende patronen je leven of durf je nieuwe dimensies toe te voegen. Betreed je onbekende paden of altijd gebaande.

In het tweede en derde beeld komt de staaldraad tot bloei. Eerst voorzichtig en tenslotte volop met een fonkelende smaragdgroene bloem van glas. Sensibel en krachtig een onweerstaanbare en naar ik meen onverslaanbare combinatie. Ook de vorm van de albasten torso’s is veranderd met rondingen die duiden op groei. Wat een vakmanschap trouwens om de draad om het delicate albast gedrapeerd te krijgen. Het ziet er allemaal zo moeiteloos uit, maar onthult dat niet juist de hand van de meester?
Ik kijk er vaak naar. Wat een schoonheid, optimisme en mogelijkheden als je in beweging
komt. Marion is er samen met haar kunstobjecten het levende bewijs van. Sculpturen die wat mij betreft een plek verdien waar ze zoveel mogelijk mensen kunnen aansporen.
Kunst en literatuur vormen een bloedmooi en intens koppel. Het is lang geleden dat de 19e eeuwse Franse schrijver Gustave Flaubert in m’n hoofd zat. Maar nu laat de schrijver van madame Bovary toch even van zich horen: De kunstenaar moet in zijn werk zijn als god in het heelal, overal aanwezig en nergens zichtbaar. Deze kunstenares is dat.

In de ‘de Bunschoter’ Juli 2016